Πορεία της ΔΕΘ: οι προβληματικές και οι διεργασίες στο κίνημα και την Αριστερά

Σχόλιο από Ξεκίνημα Θεσσαλονίκης

Ο Κ. Μητσοτάκης, στην πρώτη του ομιλία ως πρωθυπουργός στη ΔΕΘ δεν είπε κάτι καινούριο από αυτά που είχε ήδη πει στις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης λίγο καιρό πριν. Το πρόγραμμα της ΝΔ είναι μια συγκέντρωση νεοφιλελεύθερων μέτρων με μια επικάλυψη «εκσυγχρονισμού», ένα πρόγραμμα μεταφοράς πλούτου από τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα και το κρατικό ταμείο στους επιχειρηματίες και τους πλούσιους.

Το μόνο που προστέθηκε είναι κάποιες αναγγελίες για έργα «υποδομών» στη Β. Ελλάδα, που όλα κινούνται στην κατεύθυνση της παραχώρησης δημόσιας περιουσίας ή δημόσιων αγαθών σε επιχειρηματίες προκειμένου να βγάλουν κέρδος. Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την προπαγάνδα πως αν οι επιχειρηματίες βγάζουν κέρδος θα έρθει η ανάπτυξη και θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και άρα θα ωφεληθεί όλη η κοινωνία. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα: τα δώρα στους εργοδότες αυξάνουν απλώς την περιουσία τους, και δεν πρόκειται να τα επενδύσουν εκτός αν βγάζουν ακόμα μεγαλύτερα κέρδη σε βάρος της κοινωνίας (τις επόμενες μέρες θα επανέλθουμε με αναλυτικό σχολιασμό των εξαγγελιών της κυβέρνησης από τη ΔΕΘ).

Ένα είναι σίγουρο: ότι η κυβέρνηση θα δοκιμάσει να επιτεθεί στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα προκειμένου να περάσει την ατζέντα της. Και το κίνημα και η ανατρεπτική Αριστερά πρέπει να έχουν σχέδιο για την απόκρουση αυτής της επίθεσης.

***

Με αυτά τα δεδομένα, η εικόνα των φετινών συγκεντρώσεων για την ΔΕΘ δεν ήταν πολύ ενθαρρυντική. Το βασικό πρόβλημα εξακολουθεί να παραμένει η πολυδιάσπαση των αγωνιστικών δυνάμεων, με συνέπεια πολλοί αγωνιστές να μην ξέρουν σε ποια συγκέντρωση πρέπει να κατέβουν! Για να μην μιλήσουμε για ανθρώπους που μπορεί να κατεβαίνουν πρώτη φορά: θα μπερδευτούν τελείως με την πανσπερμία ξεχωριστών συγκεντρώσεων και τις διαφορές μεταξύ τους.

Φέτος είχαμε: την συγκέντρωση του ΚΚΕ στην Πλ. Αριστοτέλους, την συγκέντρωση ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στο Άγαλμα Βενιζέλου, την συγκέντρωση ενός μέρους της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και του αναρχικού χώρου στην Καμάρα, την συγκέντρωση επίσης οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς στην διασταύρωση Εγνατίας με Αγ. Σοφίας, την προσυγκέντρωση των φοιτητικών συλλόγων στο Πολυτεχνείο, ενώ υπήρχε και η συγκέντρωση του Σωματείου της Σιδενόρ Εγνατίας και Μ. Γενναδίου. Σύνολο 6 συγκεντρώσεις ή προσυγκεντρώσεις ενάντια σε μια κυβέρνηση που ενιαία αντιμετωπίζει το κίνημα και την Αριστερά με 3.500 αστυνομικούς και ένα κεντρικά οργανωμένο σχέδιο.

Αυτή η εικόνα δεν είναι καθόλου καλή!

***

Υπήρξε παρόλα αυτά μια θετική εξέλιξη στο πως έγιναν οι πορείες, που θα μπορούσε να λειτουργήσει προωθητικά για το μέλλον.

Οι φοιτητικοί σύλλογοι μπαίνοντας μπροστά κατάφεραν να συνενώσουν κάποια σωματεία (πχ Σιδενόρ), οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τις ΛΑΕ, άλλες οργανώσεις που δεν συμμετέχουν σε κανένα από τα μέτωπα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (Ξεκίνημα, Συνάντηση, κα) και να λειτουργήσουν έτσι σε ένα βαθμό ενωτικά.

Η πορεία αυτή πέρασε και από το Αγ. Βενιζέλου, όχι για να αποτελέσει χειροκροτητή των ξεπουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, αλλά αντίθετα για να καταγγείλει αυτές τις ηγεσίες στα μάτια των εργαζομένων που ήταν παρόντες. Το σύνθημα που κυριάρχησε από τα μπλοκ αυτής της πορείας όσο περνούσε από τη σημείο της συγκέντρωσης της ΓΣΕΕ ήταν «ΓΣΕΕ εργατών όχι των εργοδοτών».

Η ενωτική διάθεση που φάνηκε να κυριαρχεί στην συγκεκριμένη πορεία είναι κάτι θετικό, που αν αποκτήσει βάση και συνέχεια μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στο να σπάσει η αντίληψη που θέλει την κάθε διαφορετική οργάνωση να κάνει την δική της συγκέντρωση. Η γνώμη μας είναι ότι οι αγωνιστικές δυνάμεις πρέπει να πορεύονται μαζί, με βάση μια σειρά κοινούς στόχους αγώνα, παρά τις διαφορές που υπάρχουν.

***

Οι συγκεντρώσεις είχαν περίπου την μαζικότητα που έχει καθιερωθεί μετά το 2015 και το κλίμα απογοήτευσης που επικράτησε στο κίνημα μετά την συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΚΚΕ έκανε μάλλον την μαζικότερη συγκέντρωση, με περίπου 3.000 άτομα, αρνούμενο βέβαια να μπει σε οποιαδήποτε συζήτηση συντονισμού με άλλα κομμάτια του κινήματος όπως πάντα.

Η συγκέντρωση της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης είχε περίπου 1.000 άτομα, με την σχετικά μαζική παρουσία εκτός από τους γραφειοκράτες συνδικαλιστές και κάποιων σωματείων.

Η πορεία με επικεφαλής τους φοιτητικούς συλλόγους και το μεγαλύτερο μέρος της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ΑΡΙΣ και ΣΕΚ από ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΛΑΕ, Ξεκίνημα, Συνάντηση, ΜΕΡΑ25, κα) είχε περίπου 1.000 άτομα.

Η πορεία της Καμάρας είχε επίσης περίπου 1.000 άτομα, στην μεγάλη πλειοψηφία του αναρχικού χώρου και ενός μέρους της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ΝΑΡ, ΚΚΕ (μ-λ), κα) με την παρουσία κάποιων πρωτοβάθμιων σωματείων.

***

Η πρόκληση που ανοίγεται μπροστά στην ανατρεπτική Αριστερά είναι μεγάλη: πως θα απαντήσουμε στις επιθέσεις της κυβέρνησης, και πως θα ανασυγκροτήσουμε το κίνημα ώστε να δώσει τις μάχες που χρειάζονται για να προστατεύσει τα λαϊκά δικαιώματα.

Για να γίνει αυτό είναι κατά τη γνώμη μας απαραίτητο:

  • Να υπάρχει κοινή απάντηση σε κάθε αντεργατικό μέτρο που προωθεί η κυβέρνηση. Να σταματήσει επιτέλους το καρκίνωμα των ξεχωριστών πορειών που διασπά τις δυνάμεις του κινήματος. Έμπρακτη αλληλεγγύη σε σωματεία ή χώρους που θα χτυπηθούν πρώτοι από όλους.
  • Συσπείρωση των δυνάμεων της ανατρεπτικής Αριστεράς και των κινημάτων γύρω από βασικά αιτήματα μάχης και κοινή δράση με βάση αυτά (πχ υπεράσπιση στην πράξη των εργατικών δικαιωμάτων, αγώνας ενάντια στην παραχώρηση δημόσιων αγαθών, αντίσταση στην καταστολή, υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης, κτλ).
  • Κοινές επιτροπές αγώνα για θέματα που θα προκύπτουν με δημοκρατική λειτουργία και δικαίωμα έκφρασης διαφορετικών απόψεων ταυτόχρονα με την κοινή δράση.
  • Στήριξη των αντιφασιστικών κινητοποιήσεων στις 18 Σεπτέμβρη για την επέτειο της δολοφονίας του Π. Φύσσα, ειδικά φέτος που πλησιάζει το τέλος της δίκης και η Χρυσή Αυγή είναι στριμωγμένη στη γωνία.
  • Κοινό κάλεσμα συμμετοχής στις διεθνείς εκκλήσεις της νεολαίας για δράση για την κλιματική αλλαγή που έχουν καλεστεί για τις 20-27 Σεπτέμβρη, και αναζήτηση τρόπων για τη διεθνιστική σύνδεση των περιβαλλοντικών κινημάτων, καθώς και την ένταξη τους στη μάχη ενάντια στο ίδιο το σύστημα που γεννά τα προβλήματα αυτά.