Καταλονία: ο αγώνας για την ανεξαρτησία συνεχίζεται, ένα εκατομμύριο στους δρόμους!

12/09/2018
Comments off
156 Views
Ρεπορτάζ από την Επαναστατικής Αριστεράς Καταλονίας (Esquerra Revolucionaria) αδερφής οργάνωσης του «Ξ».

 

Χθες, Τρίτη 11 Σεπτέμβρη, μέρα της εθνικής γιορτής των Καταλανών (η λεγόμενη Diada) οργανώθηκαν διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις με βασικό αίτημα την ανεξαρτησία της περιοχής.

Ένα εκατομμύριο διαδήλωσε στους δρόμους της Βαρκελώνης και άλλων πόλεων της Καταλονίας, ζητώντας να γίνει σεβαστή η απόφαση για ανεξαρτησία που πήρε ο καταλανικός λαός με το πρόσφατο δημοψήφισμα (βλέπε περισσότερα για δημοψήφισμα εδώ κι εδώ) αλλά και να απελευθερωθούν οι πολιτικοί κρατούμενοι.

Εορτασμός της Diada ή Ημέρας της Καταλονίας

Η προσάρτηση της Καταλονίας στο ισπανικό βασίλειο έγινε στις 11 Σεπτέμβρη του 1714, έπειτα από 14 μήνες πολιορκίας και έκτοτε αυτή η μέρα αποτελεί εθνική επέτειο, την λεγόμενη Diada ή Ημέρα της Καταλονίας.

Αυτό σήμαινε την κατάργηση όλων των καταλανικών θεσμών, την κατάργηση της καταλανικής ως επίσημης γλώσσας και την ένταξη της Καταλονίας στο ισπανικό βασίλειο. Η Diada γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 1886, αλλά οι εκδηλώσεις απαγορεύτηκαν από τη δικτατορία του Φράνκο το 1939. Άρχισαν πάλι το 1980, όταν αποκαταστάθηκε η αυτόνομη κυβέρνηση της Καταλονίας μετά την πτώση της δικτατορίας.

Τα τελευταία χρόνια αυτή η μέρα είναι αφορμή για εκατομμύρια ανθρώπους να βγουν στους δρόμους, να διαμαρτυρηθούν και να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους να αποφασίσουν οι ίδιοι για το μέλλον τους. Ειδικά φέτος, μετά την άγρια καταστολή που δέχτηκε το κίνημα υπέρ της ανεξαρτησίας, έγιναν πολύ μαχητικά καλέσματα για μαζική συμμετοχή τις διαδηλώσεις.

Η φετινή διαδήλωση ήταν συνέχεια των ιστορικών κινητοποιήσεων του λαού της Καταλονίας για την υπεράσπιση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης και την υλοποίηση της ανεξάρτητης Καταλανικής Δημοκρατίας που ψήφισε η πλειοψηφία του καταλανικού λαού την 1η Οκτωβρίου του 2017.

Επίσης, η φετινή Diada πραγματοποιήθηκε μετά από μια πρωτοφανή επίθεση από το λεγόμενο «καθεστώς του ’78» (σημ: το 1978 είναι η χρονιά μετάβασης από τη δικτατορία του Φράνκο στην κοινοβουλευτική δημοκρατία) και των κομμάτων που το υποστηρίζουν, που γέμισε τις φυλακές με πολιτικούς κρατούμενους και προκάλεσε την εξορία πολλών ηγετικών στελεχών του κινήματος της ανεξαρτησίας.

Η νέα κυβέρνηση του PSOE

Μετά την αλλαγή της κυβέρνησης (πτώση Λαϊκού Κόμματος και άνοδος του αυτοαποκαλούμενου «σοσιαλιστικού» PSOE) ο γενικός γραμματέας του PSOE και αρκετά μέλη του υπουργικού συμβουλίου του, έσπευσαν να αποκλείσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, την άμεση απελευθέρωση χωρίς κατηγορίες των πολιτικών κρατουμένων ή την επιστροφή των εξόριστων, από οποιοδήποτε διάλογο σχετικά με την Καταλονία.

Είναι ξεκάθαρο ότι η επίθεση ενάντια στο κίνημα ανεξαρτησίας που άνοιξε το PP (Λαϊκό Κόμμα) και οι Ciudadanos (Πολίτες) με την υποστήριξη του PSOE συνεχίζεται αμείωτη.

Αν κάτι δείχνει η εμπειρία, είναι ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να υπερασπιστεί ο καταλανικός λαός τα δημοκρατικά και κοινωνικά του δικαιώματα: η μαζική και συνεχής κινητοποίηση στους δρόμους.

Αυτός ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας που δημιούργησε τις πολιτικές συνθήκες για την πτώση της κυβέρνησης του «Λαϊκού Κόμματος» του Ραχόι, ξεκινώντας από τη μαζική πάλη για τη δημοκρατία στην Καταλονία και στη συνέχεια με τη φεμινιστική γενική απεργία στις 8 Μάρτη, τις πολυάριθμες διαδηλώσεις των συνταξιούχων, κλπ.

Για μια Καταλανική Δημοκρατία των εργαζομένων και της νεολαίας!

Η «Επαναστατική Αριστερά» στην Καταλονία (Esquerra Revolucionària, αδελφή οργάνωση του «Ξ») κάλεσε σε μαζική συμμετοχή στις διαδηλώσεις εξηγώντας πως για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση του λαού της Καταλονίας είναι αναγκαία η ρήξη με το υπάρχον σύστημα, για τη δημιουργία μιας Καταλανικής Δημοκρατίας που να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις και τις ανάγκες των εργαζόμενων και της νεολαίας.

Η Επαναστατική Αριστερά καλεί τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις στη δημιουργία ενός κοινού μετώπου, προκειμένου να δοθεί αυτός ο αγώνας αποφασιστικά και ενωτικά. Το καθήκον των επαναστατών είναι να μπουν μπροστά και να συνδέσουν τον αγώνα ενάντια στην εθνική καταπίεση με τον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, μια σοσιαλιστική κοινωνία.