Βρετανία: η σημασία της εκλογής του Κόρμπιν και οι λυσσαλέες αντιδράσεις της δεξιάς

22/10/2015
Comments off
987 Views
Της Ηλέκτρας Κλείτσα

Η μεγάλη σημασία της νίκης του Τζέρεμι Κόρμπιν στις εκλογές για την ηγεσία των «Εργατικών» αντανακλάται εκτός των άλλων και στον ανοιχτό πόλεμο που έχουν εξαπολύσει εναντίον του, τόσο τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, όσο και οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι. Σύμφωνα με το δημοσιογράφο Άντριου Ρόνσλεη της εφημερίδας «Observer» που κάλυψε το πρόσφατο συνέ­δριο των «Εργατικών»:

«Δε θυμάμαι άλλο συνέδριο κόμματος στο οποίο ο αρ­χηγός του να απαξιώνεται τόσο ανοιχτά και από τόσο πολλά από τα ηγετικά του στελέχη».

Η ανάληψη της ηγεσίας του παλιού κόμματος του Τόνι Μπλερ από έναν πολιτικό που μιλάει στο όνομα της Αρι­στεράς, του τερματισμού της λιτότητας και του σοσια­λισμού έχει προκαλέσει κύμα ενθουσιασμού σε μεγάλο τμήμα των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, στους εργα­ζόμενους, τους άνεργους και τη νεολαία. Από την άλλη βέβαια, έχει προκαλέσει σοκ στο στρατόπεδο του κατε­στημένου και των πολιτικών του εκπροσώπων, είτε βρί­σκονται μέσα, είτε έξω από τους «Εργατικούς».

Μια ακόμη αφορμή

Το πιο πρόσφατο σημείο της εσωκομματικής διαμάχης έχει να κάνει με την άρνηση του Κόρμπιν να συμφωνήσει με την ανανέωση του πυρηνικού προγράμματος της Βρε­τανίας, γνωστού ως «Trident».

Μάλιστα, η συμμετοχή του ως αντιπροέδρου στην «Κα­μπάνια για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό» προκαλεί την οργισμένη αντίδραση της δεξιάς πτέρυγας των «Εργατι­κών» και του καθεστωτικού τύπου.

Μια σειρά από δηλώσεις του πάνω στο θέμα το τελευ­ταίο διάστημα έχουν οξύνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Ο νέος πρόεδρος των «Εργατικών» εξήγησε πρόσφατα ότι δε θα επέτρεπε υπό οποιεσδήποτε συν­θήκες τη χρήση πυρηνικών όπλων αν ήταν στο χέρι του. Συγκεκριμένα είπε ότι «δε θα πατούσε το κουμπί (σ.σ. που θα πυροδοτούσε ένα πυρηνικό όπλο) αν ήταν πρω­θυπουργός». Αυτές οι «προκλητικές» για το κατεστημένο δηλώσεις συμπληρώθηκαν από ακόμη πιο… «ακραίες»: «Τα πυρηνικά όπλα είναι όπλα μαζικής καταστροφής και εξοντώνουν εκατομμύρια αμάχους. Επιπλέον δε βοήθη­σαν ιδιαίτερα τις ΗΠΑ κατά την επίθεση της 11/9». [1]

Όλα τα δηλητηριώδη σχόλια των αντιπάλων του που ακολούθησαν αυτές τις δηλώσεις είχαν σε γενικές γραμ­μές το ίδιο περιεχόμενο: ο Κόρμπιν δεν είναι αρκετά πα­τριώτης και αρνείται να υπερασπιστεί την πατρίδα του!

Η βάση της διαμάχης

Στην πραγματικότητα βέβαια, ο ανελέητος πόλεμος που δέχεται ο Κόρμπιν από τη δεξιά πτέρυγα του κόμματος του δεν έχει να κάνει μόνο με την ανανέωση του πυρη­νικού οπλοστασίου της Βρετανίας, αλλά κυρίως με την πρόθεσή του να επιστρέψει τους «Εργατικούς» στις μα­κρινές αριστερές τους ρίζες.

Η ριζοσπαστική πολιτική που εκφράζει, η δηλωμένη του πρόθεση να τερματίσει τη λιτότητα και τις ιδιωτικοποι­ήσεις στη Βρετανία, αλλά πάνω απόλα οι ελπίδες και οι προσδοκίες που έχει προκαλέσει η νίκη του σε πλατιά στρώματα της βρετανικής κοινωνίας αποτελούν «κόκκι­νο πανί» για τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Ακραίες ανισότητες

Στη σημερινή Βρετανία, στοιχειώδεις ανάγκες, όπως μια δουλειά με ανθρώπινο μισθό, ένα ασφαλές και άνετο σπίτι, μια αξιοπρεπής σύνταξη, έχουν μετατραπεί σε «πο­λυτέλειες» για εκατομμύρια ανθρώπους.

Την ίδια ώρα, από το 2008 (τη χρονιά δηλαδή που σημα­τοδοτεί την έναρξη της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλι­σμού που εξακολουθούμε να βιώνουμε) μέχρι σήμερα, οι τραπεζίτες στη Βρετανία έχουν πάρει μπόνους ύψους 80 δισ. λιρών (περίπου 112 δισ. €).

Από την άλλη, με το επιχείρημα ότι υπεύθυνος για την κρίση είναι ο δημόσιος τομέας, τα τελευταία χρόνια πραγματοποιήθηκαν μια σειρά ιδιωτικοποιήσεις δημό­σιων επιχειρήσεων και μεγάλες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες. Οι περικοπές αυτές ανέρχονται επίσης σε περί­που 80 δισ. λίρες!

Σήμερα, με πρόσχημα την οικονομική κρίση η κυβέρνη­ση επιχειρεί να πάρει πίσω όλες τις ιστορικές κατακτή­σεις των εργαζομένων που εξακολουθούν να υπάρχουν: το δημόσιο σύστημα υγείας, το δικαίωμα σε κοινωνικά επιδόματα για όσους τα χρειάζονται για να επιβιώσουν, τις συντάξεις, τα κοινωνικά προγράμματα στέγασης και πολλά ακόμη.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η νίκη του Κόρμπιν έχει δη­μιουργήσει σημαντικές προσδοκίες για τον τερματισμό της λιτότητας σε μεγάλο τμήμα της βρετανικής κοινωνί­ας, αλλά και τρόμο στο σύστημα και τους εκπροσώπους του.

Μια κοινωνία που σιγοβράζει

Η νίκη του Κόρμπιν αποτελεί την αντανάκλαση μιας κα­τάστασης που υπήρχε εδώ και χρόνια στην κοινωνία, αλλά δεν έβρισκε τρόπο να εκφραστεί. Αυτή η διάχυτη διάθεση για ριζικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο ασκείται η πολιτική στη Βρετανία, οδήγησε όχι μόνο στη νίκη του Κόρμπιν, αλλά και σε μαζικές κινητοποιήσεις που έγιναν το τελευταίο διάστημα και δείχνουν καθαρά ότι η οργή έχει αρχίσει να ξεχειλίζει.

Ήδη από το καλοκαίρι, η διάθεση αυτή φάνηκε τόσο σε σημαντικούς κλαδικούς αγώνες, όπως η ιστορική απερ­γία των εργαζομένων στο Μετρό του Λονδίνου[2] όσο και στις τεράστιες διαδηλώσεις ενάντια στη λιτότητα στις 20 Ιούνη.[3]

Ωστόσο, αυτή η γενικευμένη διάθεση για αλλαγή πα­ραμένει ανοργάνωτη. Η αντανάκλασή της στη νίκη του Κόρμπιν στις εκλογές για την ηγεσία των «Εργατικών» είναι ένα σημαντικό στοιχείο, δεν αρκεί όμως από μόνο του προκειμένου να εξασφαλιστεί ο τερματισμός της λιτότητας και μια ριζική στροφή στην πολιτική ζωή της Βρετανίας.

Δεν αρκεί ούτε καν για να εξασφαλίσει την παραμονή του Κόρμπιν στην ηγεσία των «Εργατικών».

Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη

Η φράση «ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη» περιγρά­φει αρκετά καθαρά την κατάσταση. Ο Τζέρεμι Κόρμπιν (ακόμη κι αν μπορέσει να αντισταθεί στις τεράστιες πιέ­σεις που θα ασκεί διαρκώς πάνω του το καθεστώς προ­κειμένου να συμβιβαστεί) δε θα μπορέσει μόνος του να κρατήσει τη θέση του, πολύ περισσότερο να εφαρμόσει τις πολιτικές που περιγράφει σε περίπτωση εκλογής των «Εργατικών».

Ήδη, από την προεκλογική του εκστρατεία, τα συστημι­κά μέσα ενημέρωσης και η κυβέρνηση προσπαθούν να παρουσιάσουν τον Κόρμπιν σαν επικίνδυνο για την εθνι­κή ασφάλεια της Βρετανίας και να μετατρέψουν ξανά τους «Εργατικούς» σ’ αυτό που ήταν εδώ και δεκαετίες – ένα κόμμα που δε θα απειλεί το σύστημα και τα κέρδη του κεφαλαίου.

Υπάρχουν μια σειρά από προϋποθέσεις για να μπορέσει ο Κόρμπιν να αξιοποιήσει την εκλογική του νίκη για να μεταμορφώσει συνολικά την εικόνα του κόμματος των «Εργατικών» και της Αριστεράς στη Βρετανία.

Η πρώτη είναι να χρησιμοποιήσει τη δύναμη που του έδωσε η εκλογή του για να δημιουργήσει μια πραγματι­κή, υπαρκτή και ζωντανή αριστερή πτέρυγα μέσα στο κόμμα των «Εργατικών». Δηλαδή να μετατρέψει την γε­νική αριστερή ψήφο υπέρ του σε οργανωμένη δύναμη.

Η δεύτερη είναι να προχωρήσει σε ένα ολοκληρωμένο, αριστερό, σοσιαλιστικό πρόγραμμα, σύγκρουσης με τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και το κεφάλαιο. Για παράδειγμα ο Κόρμπιν καλεί για εθνικοποίηση μόνο της Ενέργειας και των Σιδηροδρόμων – ούτε καν των τραπε­ζών. Χωρίς εθνικοποίηση όμως του τραπεζικού συστή­ματος και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας δεν υπάρχει καμία πιθανότητα μόνιμης ανατροπής των πολι­τικών της λιτότητας.

Μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν υπάρχουν περι­θώρια για την εφαρμογή φιλολαϊκών πολιτικών. Η πάλη για την ανατροπή του συστήματος και για μια σοσιαλι­στική κοινωνία είναι μονόδρομος για όποιον θέλει να είναι συνεπής με τις αρχές της Αριστεράς. Αυτό εξάλλου το απόδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο και η υποταγή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στην Τρόικα και το ξεπούλημα από μέρους της των αρχών της Αριστεράς και όλων των προ­εκλογικών «δεσμεύσεων».

__________________
[1] http://news.sky.com/story/1571115/jeremy-corbyn-privately-addresses-cnd-members 
[2] http://www.xekinima.org/arthra/view/article/apergia-ton-ergazomenon-paralyei-to-metro-toy-londino/ 
[3] http://www.xekinima.org/arthra/view/article/i-eyropi-stoys-dromoys/