Αυστραλία: Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος δεν πέθανε… ακόμα!

dsc03070_resized-jpg
Της Ηλέκτρας Κλείτσα

 

 

Η (λανθασμένη) είδηση ότι ο Μεγάλος Κοραλλιογενής ‘Υφαλος στην Αυστραλία έχει πεθάνει οριστικά σαν οικοσύστημα, που κυκλοφόρησε στα μέσα του Οκτώβρη, προκάλεσε οργή σε όλο τον πλανήτη.

Παρά το γεγονός όμως ότι οι αρμόδιες αρχές έσπευσαν να διορθώσουν την πληροφορία που τα μέσα ενημέρωσης ως συνήθως «ξεχείλωσαν», οι κίνδυνοι που απειλούν τον Ύφαλλο, κάθε άλλο παρά ασήμαντοι μπορούν να θεωρηθούν. Μπορεί λοιπόν ο Ύφαλος σαν σύνολο παραμένει ακόμη ζωντανός, όμως το 22% των κοραλλιών που τον απαρτίζουν έχει πράγματι πεθάνει, σύμφωνα με τις νέες διευκρυνίσεις των αυστραλιανών αρχών.

untitled-2

Η σημασία του υφάλλου

Αμέσως μετά την αρχική είδηση για το θάνατο του υφάλου, το διαδικτυακό περιοδικό outsideonline τον «αποχαιρέτησε» με έναν επικήδειο, του οποίου η ώρα μπορεί να μην έχει έρθει ακόμη, δείχνει όμως την τεράστια περιβαλλοντική αξία ενός οικοσυστήματος που βρίσκεται πράγματι σε θανάσιμο κίνδυνο.

«Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος στην Αυστραλία, πέθανε το 2016 μετά από μακροχρόνια ασθένεια. Ήταν 25 εκατομμυρίων ετών. Για το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του, ο Ύφαλος ήταν ο σημαντικότερος βιότοπος της γης και ο μόνος ορατός από το διάστημα. Εκτεινόταν σε μια απόσταση 1.400 μιλίων, ενώ αποτελούνταν από 2.900 μικρότερα κοραλλιογενή συμπλέγματα και 1.050 νησιά. Το σύνολο της έκτασής του ήταν μεγαλύτερο από τη Μ. Βρετανία, ενώ η βιοποικιλότητά του ήταν μεγαλύτερη από αυτή του συνόλου της Ευρώπης. Φιλοξενούσε 1.625 είδη ψαριών, 3.000 είδη μαλακίων, 450 είδη κοραλλιών, 220 είδη πτηνών και 30 είδη φαλαινών και δελφινιών. Ανάμεσα στα υπόλοιπα επιτεύγματά του, ο Ύφαλος ήταν το σπίτι ενός από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς Ντινγκόνκ του πλανήτη και ο μεγαλύτερος τόπος αναπαραγωγής της πράσινης θαλάσσιας χελώνας».

Έχουμε αναφερθεί ξανά στην τεράστια περιβαλλοντική αξία των κοραλλιογενών υφάλων και ιδιαίτερα του συγκεκριμένου, όπως και στην ανυπολόγιστη ζημιά που έχει υποστεί τις τελευταίες δεκαετίες. Η «λεύκανση», η πιο επικίνδυνη ασθένεια των κοραλλιογενών οικοσυστημάτων, που ευθύνεται για το θάνατο ενός μεγάλου τμήματος του Υφάλου, είναι αποτέλεσμα της υπερθέρμανσης του πλανήτη, που επηρεάζει ανάμεσα σε άλλα τη θερμοκρασία των ωκεανών, όπως και της ρύπανσης τους. Οι συνθήκες αυτές (άνοδος της θερμοκρασίας του νερού, ρύπανση, κλπ) κάνουν τα κοράλλια να αποβάλλουν τα φύκη που φιλοξενούν στο σώμα τους, τα οποία τα βοηθούν να τραφούν. Έτσι, τα κοράλλια χάνουν το χρώμα τους, γίνονται λευκά και σταδιακά πεθαίνουν.

Νέοι κίνδυνοι για τον ετοιμοθάνατο ύφαλο

Παρά τις προειδοποιήσεις των επιστημόνων, η κυβέρνηση της Αυστραλίας, όχι μόνο δεν παίρνει τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία του υφάλου, αλλά δείχνει να κάνει ότι είναι δυνατό για τη γρηγορότερη καταστροφή του.

Για την ακρίβεια, έχει εκδόσει τις πρώτες άδειες λειτουργίας ενός γιγαντιαίου ορυχείου άνθρακα της εταιρείας «Carmichael», στην επαρχία Κουίνσλαντ, σε απόσταση αναπνοής από το Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο.

Υπολογίζεται ότι αν το συγκεκριμένο έργο ολοκληρωθεί και αρχίσει να λειτουργεί, μέσα σε 60 χρόνια θα έχει εξορύξει τεράστιες ποσότητες άνθρακα, η καύση των οποίων μπορεί να απελευθερώσει μέχρι και 4.73 γιγατόνους διοξειδίου του άνθρακα, επιβαρύνοντας συνολικά την κλιματική αλλαγή στον πλανήτη αλλά και προκαλώντας, βέβαια, ανυπολόγιστη ζημιά στην περιοχή του Υφάλλου. Μεγάλη επιβάρυνση θα προκαλέσει και το λιμάνι που σχεδιάζεται στα πλαίσια της επένδυσης, μέσα στα όρια του υφάλου!

Πόσος χρόνος μένει μέχρι τον πραγματικό επικήδειο;

Ο ύφαλλος λοιπόν, παραμένει ζωντανός, αλλά ο χρόνος ζωής που του απομένει, δεν είναι πολύς.

Σήμερα, όχι μόνο δεν παίρνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα για τη σωτηρία του, αλλά μεθοδεύεται η επίσπευση του θανάτου του, στο όνομα της υποτιθέμενης ανάπτυξης. Πρόκειται για ακόμη ιστορία «τρέλας», ενός αδηφάγου συστήματος, που απειλεί όλα τα έμβια όντα του πλανήτη.

 

 

 


Σχετικά άρθρα:

Θεματικές