Απολύσεις στην Πειραιώς και την Εθνική – χρειάζεται άμεση απάντηση!

03/12/2019
Comments off
127 Views

του Θανάση Μαρίνη, εργαζόμενου στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος

Εδώ και καιρό «κυκλοφορεί» πως θα ξεκινήσουν μαζικές απολύσεις στον κλάδο των τραπεζοϋπαλλήλων. Φαίνεται πως τις τελευταίες μέρες το σχέδιο των τραπεζιτών αρχίζει και εφαρμόζεται στις πιο μεγάλες τράπεζες. Προσπαθούν να στείλουν ένα μήνυμα για να φοβίσουν τους χιλιάδες συναδέλφους. Πρέπει να δώσουμε την μάχη να μην τους περάσει!

Πειραιώς

Η Διοίκηση της Τράπεζας Πειραιώς προχώρησε την Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου στην απόλυση 24 από τους 350 εργαζόμενους του πρώην RBU (τμήμα διαχείρισης κόκκινων δανείων), που δεν μετακινήθηκαν στη σουηδική εταιρεία Intrum (ένα fund που έχει αγοράσει κόκκινα δάνεια από τις τράπεζες). Μάλιστα, το πλάνο τους είναι να διώχνουν 30 εργαζόμενους τον μήνα μέχρι να φτάσουν τους 150. Στην συμφωνία που είχαν υπογράψει Πειραιώς και ΟΤΟΕ αναφερόνταν ρητά ότι η μετακίνηση των υπαλλήλων θα ήταν προαιρετική και όσοι δεν επιθυμούσαν τη μεταφορά τους θα τοποθετούνταν εντός της Τράπεζας.

Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν τηρήθηκε ποτέ από την Τράπεζα. Τα διοικητικά στελέχη της Πειραιώς όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν εξαπολύσει ένα όργιο εκβιασμών του τύπου «ή Intrum ή εθελούσια ή απόλυση» απέναντι στους 1.300 εργαζόμενους που εργάζονταν στο συγκεκριμένο τμήμα. Όπως μάλιστα καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, σε κάποιες περιπτώσεις «η εργοδοσία προχώρησε σε μεταθέσεις εξόντωσης και παραδειγματισμού προς όλους τους εργαζόμενους».

Εθνική

Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι περίφημες εταιρείες παροχής προσωπικού που συνεργάζονται με την Εθνική Τράπεζα. Από τις 25/11 έχουν απολυθεί 15 εργαζόμενοι/ες που εργάζονται στην ΕΤΕ μέσω της ICAP, υπό το πρόσχημα της μείωσης των έργων που αναλαμβάνει η εργολαβική εταιρεία. Ενώ ο αριθμός των απολυμένων από τον Αύγουστο και μετά φτάνει τους 50. Μάλιστα, από ότι φαίνεται οι απολύσεις θα αυθηξούν κι άλλο μέχρι τις 31/12.

Το παιχνίδι είναι γνωστό. Η μητρική εταιρεία εκχωρεί εργασίες σε εργολάβο προσφέροντας αμοιβές εκατομμυρίων. Οι εργαζόμενοι/ες που προσλαμβάνονται δεν έχουν σταθερή και ρυθμισμένη εργασία αν και καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και φυσικά, αμείβονται με μισθούς της τάξης των 600-700 ευρώ. Μ’ αυτόν τον τρόπο ξηλώνονται οι σταθερές σχέσεις εργασίας αλλά και οι συλλογικές συμβάσεις στον κλάδο, τα ασφαλιστικά ταμεία, κοκ. Και όταν έρχεται πτώση των εργασιών ή αλλαγή σχεδίων, την κρίση την πληρώνουν οι εργαζόμενοι. Η μητρική εταιρεία «νίπτει τας χείρας της» πετώντας το μπαλάκι στον εργολάβο. Ο εργολάβος επίσης πετάει το μπαλάκι πίσω λέγοντας ότι ευθύνεται η μητρική εταιρία. Έτσι, οι εργαζόμενοι γίνονται μπαλάκι και όλοι οι καπιταλιστές είναι ικανοποιημένοι. Δεν μπορούμε να μην σχολιάσουμε ότι τη στιγμή που συμβαίνουν αυτά, οι τοποθετήσεις «ειδικών συνεργατών» με χρυσά συμβόλαια συνεχίζονται αμείωτες. Για κάποιους βρίσκονται ως δια μαγείας λεφτά και θέσεις.

Πως φτάσαμε ως εδώ

Οι εξελίξεις αυτές δεν έπεσαν από τον ουρανό. Οι μνημονιακές πολιτικές έχουν μεταφέρει, πέρα από πλούτο, περισσότερη εξουσία και εργαλεία στους εργοδότες. Προφανώς η κυβέρνηση της ΝΔ βαδίζει στο ίδιο δρόμο με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο. Πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρουν όμως και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες. Η ΟΤΟΕ τόσα χρόνια συνεχώς υποχωρεί απέναντι στις απαιτήσεις των τραπεζιτών, αφήνοντας τους ανενόχλητους να υλοποιούν τα σχέδια τους. Οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες αποδέχτηκαν αναίμακτα το πέρασμα των τραπεζών στα χέρια ιδιωτών-κερδοσκόπων, σιγόνταραν τις εθελούσιες εξόδους ακόμα και όταν αυτές τελούνταν υπό το καθεστώς εκβιασμων και τρομοκράτησης ενώ άφησαν τους χρυσοπληρωμένους ειδικούς συμβούλους και τις εργολαβικές εταιρείες να αλωνίζουν. Όπως ήταν λογικό, αυτό οδηγούσε ολοένα και σε μεγαλύτερη αποδυνάμωση του κλάδου των τραπεζοϋπαλλήλων και άνοιγε την όρεξη στους τραπεζίτες για μεγαλύτερες επιθέσεις. Και φτάσαμε στις εξελίξεις αυτών των ημερών.

Αγωνιστικό σχέδιο

Είναι η πρώτη φορά εδώ και πάρα πολλά χρόνια που οι τραπεζίτες προχωρούν σε ομαδικές απολύσεις τακτικού προσωπικού, ενώ η εκμετάλλευση και η τρομοκράτηση του δανειζόμενου προσωπικού έχει φτάσει στο απροχώρητο. Οι εξελίξεις αυτές πρέπει να σημάνουν συναγερμό. Ο Σύλλογος Δανειζομένου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα προχώρησε σε απεργία στην Εθνική την προηγούμενη εβδομάδα με σχετικά καλή συμμετοχή. Απεργία που όμως δεν στήριξε ο ΣΥΕΤΕ (Σύλλογος Υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας), προσφέροντας ακόμα ένα δώρο στη διοίκηση της Εθνικής.

Σήμερα μια σειρά από σωματεία που δραστηριοποιούνται στην Πειραιώς κάλεσαν σε κινητοποίηση στα κεντρικά της Τράπεζας, ενώ η ΟΤΟΕ προκήρυξε 24ωρη απεργία στην Πειραιώς για την Πέμπτη. Αυτές οι κινητοποιήσεις είναι σημαντικές, όμως είναι βέβαιο πως δεν αρκούν.

Για να απαντήσουμε στις οργανωμένες επιθέσεις των τραπεζιτών χρειάζεται ένα καλά μελετημένο αγωνιστικό σχέδιο. Οι τραπεζοϋπάλληλοι έχουν τεράστια δύναμη στα χέρια τους αν αποφασίσουν να απεργήσουν, καθώς μπορούν να «παγώσουν» την οικονομία.

Τακτικό και δανειζόμενο προσωπικό μπορούν και πρέπει να ενώσουν δυνάμεις. Τα μαχητικά σωματεία, παρατάξεις αλλά και αγωνιστές της βάσης οφείλουν να συναντηθούν και να συντονίσουν τον βηματισμό τους. Πρέπει να γίνουν κοινές περιοδείες στους χώρους που έχουν χτυπηθεί με στόχο να γίνουν συνελεύσεις. Να πιέσουν έτσι ώστε η ΟΤΟΕ να καλέσει άμεσα 24ωρη πανελλαδική απεργία σε όλες τις τράπεζες με προοπτική κλιμάκωσης στο βαθμό που δεν υποχωρήσουν οι τραπεζίτες. Γιατί η ανακοίνωση της ΟΤΟΕ για τις εξελίξεις είναι γεμάτη με παχιά λόγια αλλά από πράξεις… Πρέπει να γίνουν απεργιακές συγκεντρώσεις στις μεγάλες πόλεις και αποκλεισμοί κεντρικών κτιρίων της Πειραιώς και της ΕΤΕ.

Πρέπει επίσης να γίνει άνοιγμα στην κοινωνία, με στόχο την δημιουργία ενός μετώπου των εργαζομένων στις τράπεζες με τα λαϊκά στρώματα, καθώς και οι δύο στενάζουν κάτω από την πολιτική των τραπεζιτών.

Διεκδικούμε

  • Να ανακληθούν άμεσα οι απολύσεις
  • Να σταματήσει το  απαράδεκτο καθεστώς της ενοικίασης εργασίας
  • Σταθερή και μόνιμη εργασία για όλες και όλους με συλλογικές συμβάσεις και πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα
  • Παλεύουμε για την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, κάτω από εργατικό και κοινωνικό έλεγχο και διαχείριση, ώστε να λειτουργεί υπέρ των συμφερόντων της κοινωνίας και όχι για τα κέρδη μιας χούφτας ολιγαρχών